กริ๊งๆ ~เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ผมกดรับ:ฮัลโหลสวัสดีครับ
เสียงนั้นตอบกลับมาว่า:เค้าอยากได้แมว
ผมตอบไปว่าโอเค แล้วในที่สุดก็ลืมไปว่า กูอยู่กะไอ่แว่นสองคนนี่หว่า
แล้วกูจะไปซื้อแมวที่ไหนดีเนี่ย มอซงมอไซค์ป๊ากูก็เอาไปใช้แล้ว
แล้วผมก็ไปดูที่โรงรถเจอกับไอ่นี่
ชื่อ : จักรยานสีเขียว
รุ่น :coppi พระเจ้าเหา
มันคือจักรยานรุ่นเก่าบรม เอาหว่ะ ไหนๆก็ว่างแล้ว ไปซื้อแมวกันเถอะ
ว่าแล้วผมก็เรียกไอ่แว่นให้ไปกับผมด้วย
แนะนำตัวละคร
ชื่อ : หยอย
อายุ : 14 ขวด เอ้ย ขวบ
ชื่อ : แว่น
อายุ : หลายขวบ
-------------------------------------------------------------
หยอย คว้าจักรยานคู่ใจ แล้วเรียกไอ่แว่นให้มาซ้อน ทั้งคู่ปั่นออกมาจากบ้านของตัวเอง
ปั่นมาได้ไม่ถึง 300 เมตรจากบ้านไอ้หยอย โซ่จักรยานของมันก็เสือกหลุดดื้อๆซะงั้น
หยอย : อะไรของมันวะเนี่ย ทีเมื่อวานยังปั่นได้ไกลกว่านี้เลย
ไอ่หยอยบ่นพร้อมกับซ่อมโซ่ของจักรยานให้กลับมาใช้งานได้
หลังจากซ่อมเสร็จแล้วหยอยและแว่นก็ออกเดินทางต่อ
แต่ทว่าเทวดาจักรยานกลับไม่เป็นใจ ปั่นไปได้อีก 30 เมตร โซ่หลุดอีกแล้ว!!!!!!
แว่นชี้นิ้วให้ไอ้หยอยเอาจักรยานของมันไปเก็บแล้ว บอกว่า
แว่น : เดินเอาดีกว่า มึงเชื่อกู เดี๋ยวหลุดอีกมึงก็ซ่อมอีก
หยอยเข็นจักรยานมาเก็บพร้อมถอนหายใจ 'นี่ยังไม่ได้ออกจากหมู่บ้านเลยนะเนี่ย'
แล้วจากนั้นทั้งสองคนก็เดินแทนการปั่น แต่ด้วยระยะทางอันแสนยาวไกล
เนื่องจากบ้านของมันอยู่ไกลจากทางเข้าหมู่บ้านมาก
เดินมาได้เพียงครึ่งทางทั้งสองก็พร้อมใจกันหอบด้วยความเหนื่อย
(จากภาพดูก็รูว่าใครเหนื่อยกว่ากัน)
แว่น :นี่กูขโมยมอเตอร์ไซค์เขาดีมั้ยวะ
หยอย : มึงมีกุญแจมั้ยหล่ะ?
แว่น: เออจริงด้วยกูไม่มีกุญแจ
ทั้งสองคนเพียรพยายามด้วยความเหน็ดเหนื่อย ในที่สุดก็ออกมาสู่ถนนใหญ่
หยอย:พักเหนื่อยแปปนึงสิวะ
แว่น : เออก็ดีเหมือนกัน ว่าแต่มึงจะไปซื้อแมวที่ไหนวะ
หยอย: กูลืมคิดไปว่ะ
แว่น :อ้าว งั้นเดี่ยวถามคนที่อยู๋ในตู้นี้แล้วกัน
หยอย :เขาว่าไงบ้างวะ
แว่น :เปิดไม่ออกว่ะ มันล็อคไว้
หยอย:ช่างมันเหอะ กูรู้แล้วว่าจะทำยังไง
แว่น:มึงจะทำยังไง
หยอย:ตามกูมาเดี่ญวกูจะพาไปหาคนที่ส่งเราได้
ว่าแล้วหยอยก็โบกรถเหลือง
(นี่คือโฉมหน้ารถเหลืองที่เราจะโดยสารกัน)
จากนั้นทั้งสองคนก็ขึ้นรถแล้วมาลงปากทางสนามบินเชียงใหม่(สองคนนี้อยู๋เชียงใหม่)
หยอย:ตามกูมาเดี๋ยวก็เจอ
แว่น:อ้าวต้องเดินอีกแล้วเหรอวะ?
หยอย:เออน่าอีกนิดเดียวเอง ตีนไม่บวมหรอก
ทั้งสองเดินต่อไปด้วยความหวัง สักพักหยอย เริ่มแปลก ๆ
แว่น:เป็นไรไปวะ
หยอย:กูหิวว่ะ
ว่าแล้วหยอยก็เดินไปที่ต้นไม้แล้วเริ่มกินใบ้ไม้อย่างเอร็ดอร่อย
หยอย:อร่อยดีหว่ะใบไม้เนี่ย กินด้วยกันมะ
แว่น: เกรงใจ
ในที่สุดก็มีรถมารับสักที ดูเหมือนจะมีความหวังแล้ว
To be continue
edit @ 6 May 2009 18:45:31 by แว่น & หยอง
